Midden in het hart van Afrika.
En midden in een vijf miljoen kilometer groot tropisch regenwoud.
Op het eerste gezicht lijkt het verlaten en griezelig stil.
Geen eenvoudige Ieefomgeving.
Maar de concentratie diersoorten is hier groter dan waar ook in Afrika.
En in deze omgeving moeten ze elke kans aangrijpen.
De concurrentie is moordend en meedogenloos.
Ook het woud zelf bijt van zich af met stekels en giftig sap.
Hier moet elk Ievend wezen voor zijn plekje knokken.
Wat een schoonheid.
Maar het is eigenbelang om de dieren te verleiden tot 'n bondgenootschap.
Angelloze bijen. Ze moeten hard werken.
Want de bloemen hebben een nectarrantsoen ingevoerd.
EIke bij moet wel duizend bloemen per dag bezoeken en bestuiven.
Voor de bijen is het de moeite waard.
Ze hebben nectar nodig voor hun honing die ze in 'potten' opslaan.
Hun kostbare goedje verstoppen ze achter de bast van een boom.
Maar hun geheim is bekend.
Niets is veilig in dit woud.
Chimpansees zijn dol op honing.
Ze lijkt zich niet bewust van enig gevaar. Een val kan dodelijk zijn.
Maar ze heeft wel een grotere tak nodig.
Alleen een chimp is in staat om in een bijennest te komen...
dat zo goed verborgen is.
Chimps zijn uiterst intelligent...
maar het gebruik van gereedschap is niet aangeboren.
Jeugdige dieren zoals deze moeten de kunst afkijken.
Ze gebruikt allerlei middelen op volgorde voor een maximale buit.
En in een paar minuten tijd maakt zejaren werk van de bijen kapot.
In het regenwoud is niets veilig.
In het Congobekken staan soms wel duizend bomen op 'n hectare gepropt.
In de strijd om ruimte kunnen ze in enkele decennia wel 60 meter worden.
In zo'n dal kunnen wel duizend verschillende boomsoorten voorkomen.
Bovenaan raken de kronen elkaar amper.
EIke boom lijkt de ruimte van zijn buurman te respecteren.
Bij het ontkiemen op de grond houden boompjes en planten zich minder in.
Hier moet elke generatie knokken...
wat zichtbaar wordt als we de tijd versnellen.
Ze moeten licht vangen om te overleven...
en er wordt geknepen, geperst en geranseld om erbij te komen.
Toch valt er door het dichte bladerdak wel wat licht...
zodat soorten die minder licht nodig hebben op de grond kunnen bloeien.
Hier beneden leven ook dieren die het zonlicht opzoeken.
Het grootste roofdier van het woud.
Het wijfje van de rotspython.
Haar lijf is vijf meter lang, weegt honderd kilo...
en heeft 4000 spieren waarmee ze het leven uit haar slachtoffers perst.
Maar nu is ze niet op voedsel uit, maar op warmte.
Op een van de schaarse plekjes waar een bundel licht de grond bereikt...
begint ze te zonnebaden.
Als koudbloedige kan ze alleen zo haar Iichaam op temperatuur brengen.
Maar nu wordt ze wel heel warm, ruim 10 graden warmer dan normaal.
Bij 40 graden loopt ze het risico dat ze het niet overleeft.
Net op tijd gaat ze weer weg.
Ze verdwijnt onder de grond.
Dit is haar nest en het ligt vol reusachtige eieren.
Voor 'n goede ontwikkeling moeten de eieren boven de 30 graden blijven.
In dit speciale film-hol wikkelt ze haar opgewarmde lijf om de eieren...
om zo de zonnewarmte over te dragen.
Dit doet ze al drie maanden lang elke dag.
De aanhoudende hittestress op haar lijf kan haar fataal worden.
Het kost haar zeker drie jaar om te herstellen...
van het uitbroeden van dit ene Iegsel.
Op de perkamentachtige eierschalen staan afdrukken van haar schubben.
Daaruit blijkt de kracht van haar omhelzing.
Uiteindelijk worden haar inspanningen beloond.
Maar de jongen kunnen niet blijven.
Ze moeten voedsel zoeken in de ingewikkelde bovengrondse wereld.
Met hun ruim 60 centimeter Iengte...
zijn ze nu al een bedreiging voor kleinere woudbewoners.
Maar ze zijn zelf ook kwetsbaar.
Vooral voor andere slangen.
Maar dit is hun moeder.
Anders dan bij veel slangen houdt haar moederinstinct nog dagen aan.
Toch is het woud een gevaarlijke omgeving.
SIechts één procent van haar kroost zal volwassen worden.
Af en toe luwt de strijd even.
Een boom draagt plotseling vrucht.
De boomkroonbewoners komen erop af, en hun eetgedrag...
leidt tot een feestmaal voor de grondbewoners.
Een troep penseelzwijnen.
Na drie kilometer door de dichte begroeiing zijn ze bij het valfruit.
Maar in het Afrikaanse woud gaat voor niets de zon op.
Met dit maal worden ze omgekocht.
De zwijnen eten de zaden op en ver van de boom deponeren ze ze weer.
De avond valt.
Maar één gemeenschap, die niet dierlijk of plantaardig is...
zet zijn werkzaamheden in het duister voort.
De bodem is rijk aan schimmels...
die al het afval van het woud verteren.
Sommige zeldzame soorten doen dat met enzymen die licht geven.
De Iokale bevolking noemt ze 'chimpanseevuur'.
Zonder schimmels zou de dode vegetatie...
de Ievende bomen aan het zicht onttrekken.
De zon komt op, en een nieuwe dag Iaat zien hoeveel invloed...
de jungle op zijn eigen omgeving heeft.
De wouden van het Congobekken zijn de Iongen van Afrika.
Ze bouwen weefsel op met zonlicht en geven zuurstof en waterdamp af.
EIke hectare bos produceert...
in de vorm van waterdamp, bijna 190.000 liter water per jaar.
Genoeg om zijn eigen weersysteem te creëren.
Een wolkendeken ligt over het bos, vochtigheid en temperatuur lopen op.
Er is zwaar weer op komst.
Het Congobekken mag het rijkste deel van Afrika zijn...
nergens gaat het zo heftig toe.
Perjaar doen zich honderd miljoen blikseminslagen voor in het woud.
Dat is meer dan waar ookter wereld.
En de bliksem brengt regen met zich mee.
95 procent van de regenval hier wordt door het woud zelf gecreëerd.
De wolkbreuk houdt verandering in voor de dieren en het woud.
Het is wel ideaal weer voor kikkers.
Het onweer Ieidde de belangrijkste klim in 't leven van deze kikker in.
Dit mannetje zoekt een partner.
Maar als hij er een wil vinden, moet hij naar boven.
Hij moet op zijn hoede blijven, want de regen trekt ook jagers aan.
Voorzichtig.
Eindelijk boven.
Maar het feest is al begonnen.
Hoe hoger een mannetje zit, hoe verder zijn roep reikt.
Dus hoge plekjes zijn wel een gevecht waard.
En hij heeft gewonnen. Het hoogste plekje is voor hem.
Dus nu moet er gezongen worden.
En een wijfje met een witte buik reageert.
Ze pakken elkaar vast om te paren.
De verliezer moet op de volgende bui wachten voordat hij weer kan zingen.
Zij legt haar eitjes op een Iangwerpig blad.
En met zijn achterpoten vouwt hij het blad om en plakt hij het dicht.
Zo sluit hij de eitjes op.
Dit dichte nest is de veiligste plek die deze kikkersoort kan vinden...
om hun kostbare Iegsel te beschermen.
Binnen een paar dagen ontwikkelen de eitjes zich.
De timing is perfect.
De regen spoelt de lijm weg en de kikkervisjes glijden uit het blad...
in de plassen op de grond.
De regentijd is op z'n hoogtepunt en de bodem is totaal veranderd.
Het woud staat onder water. Een heel andere wereld.
Vissen vanuit de overstroomde rivieren...
profiteren van dit nieuwe terrein en happen verdrinkende insecten op.
Dit is een vlindervis.
Een kwastsnoek.
De jager wordt bejaagd.
De vlindervis brengt zich met een snelle sprong in veiligheid.
Het water trekt zich terug in de oorspronkelijke waterwegen...
die het woud als bloedvaten doorkruisen.
Er stroomt hier zo veel water...
dat zelfs een beekje de grond rond een oud stuk rots kan wegspoelen.
Dit is het Ieefgebied van een bosbewoner...
die al 44 miljoen jaar in het Congobekken voorkomt:
Picathartes.
Ze blijven Ievenslang samen...
en het mannetje bevestigt hun band door het vrouwtje het hofte maken.
Ze maken een nest onder aan een overhangende rots...
zodat het beschut is tegen de regen.
Het vrouwtje neemt het voortouw.
Het mannetje lijkt iets minder handig.
Oh jee.
Gelukkig weet zij het in orde te maken.
Nu verzamelt ze zachte bekleding.
Hij brengt ook wat mee, maar hij bakt er nog weinig van.
Uiteindelijk is ze tevreden met de afwerking, en nog net op tijd.
Het lijkt alsof hij in de regen moet blijven...
maar ze vormen juist een prima team.
Ze verdelen de broedtaak: 12 uur op, 12 uur af, drie weken lang.
AI snel moet er gevoerd worden en nu moet het mannetje zijn nut bewijzen.
Wormen zijn een goed begin, en hij doet hij prima.
Maar de jongen zijn onverzadigbaar.
Gelukkig staan er ook andere dingen op het menu.
Nesten bouwen is niet zijn sterkste kant...
maar nu maakt hij alles weer goed.
Huiselijk geluk.
De Picathartes bouwt zijn nest alleen aan overhangende rotsen.
Dus ze danken hun onderkomen aan de beek die de wand heeft blootgelegd.
Deze en talloze andere beekjes...
komen uit in de grote rivieren van Centraal-Afrika.
Meer dan 450 miljard liter regenwater...
stroomt via duizenden rivieren in westelijke richting.
De rivieren stromen steeds sneller, over de plateaurand...
met gigantische, woest bruisende watervallen als gevolg.
De Congo-rivier perst zich door het wildste...
meest ongerepte woud van heel Afrika.
Het stroomgebied van de Congo is zo groot als heel India.
Het water wordt afgevoerd naar de Atlantische Oceaan.
Maar richting de kust worden de rivieren breder...
en dringen ze het bos terug.
En hier is er voor het eerst open ruimte.
Weids, vlak en veilig.
Deze zandbanken trekken bezoekers van de kust aan.
Schaarbekken zoeken een veilig plekje om zich te vestigen.
Hun ondersnavel steekt een flink stuk uit.
Ze scheren ermee door het water met tien meter per seconde.
Als ze er een visje mee raken, klapt ie dicht.
Maar waarom komen ze helemaal naar deze zandbanken?
Hierom, dus.
Maar deze kraamkamer blijft niet lang intact.
Over vier weken staat het water hier tien meter hoog.
Als de kuikens dan nog niet kunnen vliegen, verdrinken ze.
AIs jonge schaarbekken net uit het ei zijn...
is hun ondersnavel even lang als de bovensnavel.
Terwijl ze wachten tot hij gegroeid is, oefenen ze op hun vistechniek.
Open vlaktes zijn veilig, maar er is geen beschutting tegen stortregen.
Deze buien duiden erop dat de scheerbekken bijna weg moeten.
Het waterpeil stijgt al.
Dit jaar zijn de jongen op tijd weg.
Niet alleen water heeft het vermogen om een weg door het woud te banen.
Er zijn ook dieren die dat kunnen.
Hun netwerk van paden doorkruist het Iaaglandbos...
en strekt zich duizenden kilometers naar alle kanten uit.
Deze wegbereiders gaan verrassend onopvallend te werk.
Maar als de avond valt, kun je een glimp van ze opvangen.
Bosolifanten zijn zeer sociale dieren...
maar in de dichte jungle kunnen ze elkaar moeilijk vinden.
Deze olifanten hebben geluk.
In het Congobekken is een speciale plek waar ze contact kunnen Ieggen.
Die plek hebben de olifanten zelf aangelegd.
En hier is het.
Dzanga-bai, het Iegendarische olifantendorp.
Hier genieten ze van elkaars gezelschap...
maar deze open plek voorziet ook in een andere behoefte:
naar zouten.
De zouten Iiggen onder de modder, dus de olifanten moeten ze opgraven.
En dat doen ze met hogedrukstralen uit hun slurf.
Het zout en 't sociale aspect Iokken olifanten uit de verre omtrek aan.
Als een olifant zin heeft om te paren, is dit een ideale plek.
Deze jonge stier bevindt zich in de 'must', een soort paringsdrift.
Hij is zo opgefokt door de hormonen en de opgewonden sfeer...
dat hij compleet door het dolle lijkt.
Maar maakt zijn woeste gedrag indruk op de wijfjes?
De koeien zijn maar eens per twee jaar vruchtbaar.
Dus kansen om er een op het juiste moment te treffen zijn schaars.
Mogelijk is dit pas de eerste kans voor de jonge stier.
Hij boft. En er zijn geen oudere stieren die hem op zijn plek zetten.
Heel eventjes is hij koning van de bai.
Maar zijn heerschappij duurt niet lang.
Er verschijnt nog een paarlustige stier.
Een die veel groter is.
Maar de jonge stier zit nog steeds vol testosteron.
Uit dapperheid of dwaasheid gaat hij de strijd aan.
Hij maakte geen schijn van kans.
Dzanga-bai is een grote open plek...
maar het is maar een vlekje in de uitgestrekte zee van groen.
OIifanten kunnen bomen vellen en paden banen...
maar niets in de natuur kan het woud blijvend tegenhouden.
Behalve de Atlantische Oceaan.
Loango Beach, aan de Afrikaanse westkust...
een van de Iaatste wilde plekken waar de Congo-jungle de zee treft.
Hier wijkt het regenwoud voor zand, golven en frisse zeelucht.
De koele bries en de zonnewarmte Iokken dieren het donkere woud uit.
Woudbuffels verschijnen als eerste.
En hier in de branding zijn nijlpaarden actief.
Door het zeewater dat op het land stuift, smaakt het gras zilt.
Dus hier kunnen de olifanten aan hun zout komen zonder te hoeven graven.
Deze moeder met haar kalfje voelt de zon op haar rug.
Hier is het veilig voor de kleine.
Ze kunnen in alle rust eten.
De stieren hebben alle ruimte, dus het risico op gevechten is kleiner.
Alles en iedereen, van gorilla's tot zwijnen, zoekt Iekker het strand op.
Maar de bosdieren kunnen hier niet blijven.
Ondanks de hevige concurrentie, de gevaren en het donker...
kunnen ze niet zonder het woud, zoals het woud niet zonder hen kan.